Herken je dit? Het draaide best goed, en ineens werken mensen niet meer samen maar langs elkaar heen. In theatertaal: monologen in plaats van dialoog. Mensen die hun rol niet meer kennen. Te vroeg of te laat het podium opkomen. In de coulissen blijven staan. Mensen die maskers dragen. En wat eerst een blijspel was, lijkt nu eerder op een tragedie. Herkenbaar aan meer conflict, meer verzuim, mensen die vertrekken.

Het gebeurt regelmatig. Door snelle groei, ingrijpende veranderingen of gewoon de waan van de dag. Doordat de focus verschuift van bijdragen aan een groter geheel naar cijfers alleen.

Als regisseur breng ik iedereen terug naar de oorspronkelijke verhaallijn, met een passende rolverdeling, zodat het weer een gezamenlijk stuk wordt. Ik kijk naar de echtheid van het spel en maak zichtbaar waar het niet klopt: het verschil tussen wat mensen zeggen, doen en (laten) voelen.  Ik bespreek dit op een veilige manier, zodat maskers kunnen vallen. Als we weer de mens achter de rol zien en ons samen inzetten voor het hoger belang, gaat samenwerking stromen.

In een bevlogen samenwerking is de output van energie altijd groter dan de input. En energie is de brandstof die je nodig hebt om samen neer te zetten wat de bedoeling is: dat wat het hart van je organisatie doet kloppen.